Ne Diye Verdi

Kiminin sırtına fazla yük yüklenmiş

Yükü az olan alsın diye sırla gönderilmiş

Sırrı insanlığı bilmeyen hep beklemiş

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Yüce Allah aklı ne diye verdi

Aklını kullanan her sırra erdi

Aklı sırrı bilmeyen ortamı gerdi

Akıl sırrı bilmeyen acep ne gördü

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Yükü fazla olan gönlünü ortaya serdi

Yükü olmayanın zaten hiç yok ki derdi

Yok derdi yükü olanın almadı yükünü

Ahirette sorarsa Rahman acep ne derdi

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Zengin olanın burnu hep yüksek yerde

Fakir görünce önüne çeker siyah perde

Bir gün sanmaz düşmez sanki o derde

Yarın ne olur hele yaşa kul sen gör de

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Aşk ile sev gönüllere ol pervane

Âşık olan zaten olur aşkla divane

Sev insanları arama başka bahane

Sevdikçe insan olur inan ki şahane

Mutlulukla dolsun yaşanılan her hane

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Dünya üç günlük misafir hane kimse bilmemiş

Üç günlük dünyaya dört günlük hesap yapan iflas etmiş

İnsanlığı sırrı bilmeyen zaten hep nefsini görmüş

Açıkgözü var iken görmeyen zaten hep körmüş

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Kul Mehmet’im sev gönlün güle benzesin

Ne kadar yaşarsan yaşa gelir kula ölüm kesin

Helal kazan helal ye muhtaç olana ver oda yesin

Verdikçe azalmaz hep dolar çoğalır kesin kesen

Sırrı insanlığı bilen hemen yükü almış gülümsemiş

Yükü çok olan oh demiş sağ olasın kardeşim demiş

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sensin Umman Ey İnsan

Sabır ile iman ile halas eyle dünyanı, ey insan

Dünya eleminde, insan denilen ey kul, sensin umman

Dünya âlemini süslemeye gelmedin mi, sen ey insan

Ara bul gönlünde, Rahmandan yardımla gönüllere, sensin derman

Yüce Allah, sana akıl verdi, yok sende noksan

Aşk deryasına varmak istersen, gönlündür o deryaya ferman

İman ile Rahman güç kuvvet verdi sana, zalime karşı kullan ey insan

Ne bakarsın dermansız kalmış kuş gibi, aç bak gönlün var içinde, güman

Gez dünya âlemi, dermanın yoksa gönlündeki merhameti dağıt sana, ey insan

Aç gözünü bak âleme, gör Rahmanın kudretini, kâinat Rahmanı anlatır, ondadır argüman

Dünya âlemine gelen ey insan, görevin ne ise yerine getir, belki kalmaz zaman

İman yolunda yürü ey insan, yoksa nefis şeytan kapar, istersinde sana vermez hiç aman

Yaşadığın bu âlem, rüya âlemi değil, bil bunu sen, bu âlemde yürüdükçe

Derman var iken bedende, var iman yolunda yürü, sonra bulamazsın, yürümeye derman

İmanlı kula Rahman vermiş istediğini ey insan, anlamazsın iman etmedikçe, iman dersen odur hüner

Aç gözünü seyran eyle âlemi, bak kendine, yaşadığın değimli ahir zaman

Dilde gam keder sözleri sana yakışmaz ey insan, bunu bil anla her an

İmansız gezmek yakışmaz insana, şeytanla gezme ey kul, budur akıllara zarar

İman ile gez ey kul, bununla ver her an, sen karar

Yoksa nefis şeytan seni kapar, edersiniz cennetten firar, girersin cehenneme, etme zarar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Halas: Kurtuluş, kurtulma, selamete ermek

Argüman: Delil, kanıt

Güman: İnanç, kanaat, neşe

Fakat o elindeki her şeyi verdi; ben ise elimdekinin bir kısmını...

Hz. Ali’nin ağabeyi Cafer Ebu Talib’in oğlu Abdullah, sıcak bir günde, bir kabilenin hurmalığına inmişti. Burada din­lenirken, hurmalıkta çalışan köleye, yemek vakti üç parça ekmek geldiğini gördü.

Adam ekmeklerden birini ağzına götürmek üzereydi ki, birden önünde açlığı her halin­den belli bir köpek belirdi.

Köle elindeki ekmeği köpeğin önüne, attı. Köpek ekmeği derhal yedi. Köle ekme­ğin ikinci parçasını da attı. Köpek bunu da bir kerede sildi süpürdü. Köle bunun üzerine üçüncü parçayı da köpeğe verdi. Kal­kıp, yeniden işine dönmek üzereydi ki, olup biteni uzaktan seyreden Abdullah, yaklaşıp sordu:

Ey köle, bugünkü yiyeceğin ne kadardı?

İşte bu üç parça ekmek.

O halde neden kendine hiç ayırma­dın?

Baktım ki, hayvan çok aç. O halde bırakmak istemedim.

Peki, sen ne yiyeceksin şimdi?

Oruç tutacağım.

Bunun üzerine, Abdullah, köleye sahibinin evinin nerede olduğunu sordu. Sonra da gidip adamdan bu hurmalığı içindeki köleyle birlikte satın aldı ve hem köleyi azad etti, hem de hur­malığı ona hediye etti.

Cömertliğiyle meşhur Abdullah, kendi­sinden daha cömert birini tanıyıp tanımadı­ğı sorulduğunda, bu olayı anlatırdı. “Ama o köpeğe topu topu üç parça ekmek yedir­miş, sense ona koskoca bir hurmalığı ve hürriyetini bahşetmişsin” dediklerinde, şu karşılığı verirdi: “Fakat o elindeki her şeyi verdi; ben ise elimdekinin bir kısmını...”(Alıntıdır)

Kaynak:http://www.25000vecizsoz.com/index.php?c=31&ss=27

Mizan Kurulurken

Bedende iman değil mi seni merhameti ile var eden

Var edeni yaratan Rahman var oluşuna verdi bir neden

Sen anlama dinleme yan gel yat görme duyma sonra ağla gülen

Alem tesbih ederken Rahmanı sen isyanla koşarken zalimle olan

Sonunda ağlayacaksın kahır olacaksın tek başına kalan yok olan

Mizan kurulurken imanla, sen kaçarsın imansızla sonrada ağla

Şükrün bir an ömrün bir adımına yetmez bedelsiz yaşayan

Musallada tabutun gezer sen yaşarım sanırsın ölümle koşan

Mal mülk peşinde koşarsın imansız gezersin ölümle yaşayan

Bir daha ele geçer mi iman ile bu an bu zaman nefretle dost olan

Sonunda ağlayacaksın kahır olacaksın tek başına kalan yok olan

Mizan kurulurken imanla, sen kaçarsın imansızla sonrada ağla

Mehmet Aluç