Gittiğimiz Mezar…

 

Gördüm ilerde sanki zalimi can çekişirken feryat figan içinde

Açılmıştı gözleri fal taşı gibi amansız çaresizdi

Yardım ister gibiydi bir anlığına çaresizliğine

Çırpına çırpına can verdi çaresizlik içinde

Şimdi gittiği yer zaten çaresizlik çukuru oldu

Gittiğimiz mezar ya cennet bahçesi olacak

Ya da cehennem çukurundan bir çukur olacak

Herkesin bir iyi bir son kötü gülüşü olacak

İyi yaşayan için iyi olacak her gün ve son gülüşü

Kötü ile kötüyü yaşayanın kötü olacak her an ve son gülüşü

Muhakkak olacak her canlın bir gün ölüm günü bitişi

Rabbim gülüşle giden gülenlerden bitirsin bitişi

Zaten gülüşle giden yolda gidersen Rabbim yardım eder

Gittiğimiz mezar ya cennet bahçesi olacak

Ya da cehennem çukurundan bir çukur olacak

Ey zalim arattın en kötü günleri insanlara

Para güç güç dedin inandın şeytana

İnsanlığını sattın bir kâğıt parçasına

Kâğıt gibi parçalandın son nefeste ecel ile

Hep dedin yükseleyim ama hep düştün görmedin

Bir gün gülümsemedin gülümsettirmedin ağlattın

E olacak feryat figan içinde ölmen ne bekliyordun

Gittiğimiz mezar ya cennet bahçesi olacak

Ya da cehennem çukurundan bir çukur olacak

Dönüşü olmayan yola şeytan ile girdin

Her şey sadece benim olsun dedin ezdin yıktın

Unuttun ezen ezilir yıkan yıkılır

Dönüşü olmayan yola gidişin sonun oldu

Feryat figan çaresizlik içinde ölümün güzel oldu

Hep koşturdun insanları çığlığa

Sen düştün hiç bitmeyen sonsuz çığlıkla çukura

Eden bulur unuttun sırıttın

Şimdi cehennemin dibinde tek başına çığlıklarınla kaldın

Gittiğimiz mezar ya cennet bahçesi olacak

Ya da cehennem çukurundan bir çukur olacak

İman et diyenlere güldün

Merhametli ol diyenlere püskürdün deli dedin

Ölüm var dedin bana uzak dedin büyüklük tasladın

Ecel ensene soluksuz bırakmak için yapıştı şaşırdın

Param parça oldun o son nefeste parçalandın

Gittiğimiz mezar ya cennet bahçesi olacak

Ya da cehennem çukurundan bir çukur olacak

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gönlün Feryadı

Gönül der ki bendeki halimi bilmezler

Bende görüneni hiç görmezler

Kapıyı vururum hiç ama hiç sezmezler

Umman umman içimdeki deryayı gezmezler

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Gönül derki yine bensiz feryat ederler duymazlar

Bensizlik yerden yere vurur hiç mi hiç anlamazlar

Can içinde ben canlarına devayım onu da almazlar

Sarayıma gelin gezin derim etraflarına bakmazlar

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Harap yerlerde harap olmayı neden isterler

Bensiz hem ağlayıp bensiz gülmek isterler

Ben olmazsam etraflarını sarar şerler

Ben olmayınca arkalarında bırakmaz hiç eserler

Volkan volkan kaynar bedenlerinde sinirler

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Kendilerinde suçu görmez körler suçu feleğe atar

Şirretliği ile ortalığı birbirine katar

Gönülsüzlük terazileri bozuk her şeyi yanlış anlarlar

Söyleyin ben buna nasıl dayanayım şaş bakarlar

Yanlış yola girer nefret ateşi ile yanarlar

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Söylenirler boş boş suçu nedir feleğin

Olmadan yersen ne suçu var karpuz keleğin

Çabasız gayretsiz birde beklerler bende aferin

Bensiz boş boş düşünürler boşuna derin derin

Birde utanmadan isterler yerleri olsun serin

Tabi ey kullar bensiz olmaz hiçbir rahat yerin

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Kul Mehmet’im sen beni tanı gönül'üm ben halim böyledir

Yaz sen halimi beni bu vurdumduymazlık söyletir

Yanlış kılavuzu olan elbet yanlışa yolu gösterir

Ben doğruyu söylerken beni vicdansızlığı ile inletir

Haydi, son sözü söyle de şiirini bitir

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kutlu Olsun Seferin

Kutlu olsun seferin düne takılmadan yürüyen

Fikirsizlikler kafesinde kurtuldun uçuyorsun  yarına

Korktuğun başına gelmeden sen ey gülümseyen

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldasın ne mutlu sana

Sahte bakışlar gülüşleri yok etmeye çıktın yola

Sana dar geldi bu dünya adımlar sen özelsin

Tahriklerle mazlumun yok edilen hakkı için yürüyensin

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldasın ne mutlu sana

Vıcık vıcık gasp edilen hayatların feryadı yıkarken dağları

Mazlumun bir lokma aşı vefasızların midesinde anlamaz vebali

Bilirim gönlündeki iman ecdadının imanı yıkar dağları bayırları

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldasın ne mutlu sana

Cahillerin cüretini yıkmak insanların külfeti almalı insan dersin

Bakar mısın âleme kaç kişi seni dinler yinede çıkarsın yola sen

Bilmeli herkes dostu düşmanı açık olmalı dersin niyetler sen

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldasın ne mutlu sana

Beşer olan zalim kendi kor kanunu yıkılacağını bilmez

Zorbalıkla kabul edilen gönül'e çok büyük gelir sığmaz

Zorba zalim önünü görmez kördür kasasını görür gülmez

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldasın ne mutlu sana

Kul Mehmet'im bende geliyorum seninle yalnız değilsin

İki kişi az olsa da hiç yoktan iyidir herkes niyetimizi bilsin

Cüreti olan cahil sağlam imanlı gönlümüzdeki cevheri görsün

Savaşlar yaşlar bitsin diye yoldayız  ne mutlu bize

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Ne Bilirsin?

Arkandan bakarken son defa sana

Hasretin isi sinecek üstüme

Dünyanın suyu ile yıkasam gitmeyecek

Bedenim sen gitmeden önce beni terk edip gidecek

Feryat ederken sözlerim

Sakat kalırken hecelerim

Gönül kapımdan çıkı giderken sen

Ritmi bozuk yollarda ben sürüneceğim

 O gülüşün var ya beni mesut eden

Pınarda akan suyun berraklığına denk

Şimdi çırılçıplak sensizim

Üşüyorum

İçimi ısıtan gülüşün yok ya

Zaman bana sensizliği yaşatırken

Kırıldı gönül kapım

Sicim sicim yalnızlık

Beni sarıyor sıkıyor

Nefes alamıyorum boğuluyorum

Ömrüm hayatım

Gözyaşları gibi damla damla

Birer birer hasret kokusu ile

Sonbahar yaprakları gibi yollara dökülüyor

Sana yazılan gençliğimle beraber

Sen bunlardan habersiz

Bir hayalet gibi çekip gittin

Ne bilirsin

Hain pusuda bekler gibi

Yüreğime hasretin

Hançerini saplayan sen

Ne bilirsin hasret istasyonunda

Gelmeyecek olanı treni beklemenin sancısını

Hasretin feryadı ile çığlık çığlık

Bağıran sokaklarda sağır olmanın azabını

Ne bilirsin

Savrularak

Savurarak

Bir tekme ile hayatıma tekme vuran

Yıllardır boşlukta yuvarlanarak

Bedeni paramparça olmasını

Sen ne bilirsin

Ben bilirim ve yaşıyorum

Ezgisi bozuk yollarda

Karanlığın ağzında

Mağaraların burcunda

Kırık ayak parmaklarımın ucunda

 Hala hasreti yaşıyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Unutma...

Ülkem de sessiz bir feryat var,

 gökyüzüne yükselirken gökyüzünü parçalayan

Dağlar taşlar nefret ile yıkılırken,

 insanlar ölüyor yürekleri parçalayan

Nedir bu savaşlar yazık değil mi bu canlara,

ey gözleri kör olan görmez

Unutma mağdur ettiğin kişinin canını yaktığında,

 senin için sonun başlangıcı başlar

Avuçlar kalktı şemaya şehit duası ile ahiret bizim olsun yeter

Dünya ise nefret peşinde nefsi peşinde koşanlara olsun balayı

 Balayının sonunda var muhteşem cehennemde ateşten kızarma halayı

Unutma mağdur ettiğin kişinin canını yaktığında,

 senin için sonun başlangıcı başlar

Mehmet Aluç