Vazgeçmem Senden

Ala gözlüm sen var iken kim sever beni

Ben seni bırakır gider miyim söyle ey deli

Sürmeli gözlerine vuruldum ey gönlümün güzeli

Yüce Mevlam sevmem için yaratmış seni

Bazen bakışın kor alev yakar beni

Bak gözlerime inan severim ben seni

Bir gül ne olur güldür bu seni seveni

Yüce Mevlam sevmem için yaratmış seni

Aradım en sonunda ben seni buldum

Mevlanın en sevilen kulu ben oldum

Ağlarken yanında kendimi cennette buldum

Yüce Mevlam sevmem için yaratmış seni

Kul Mehmet'im ben vazgeçmem senden

Uzat elini gönlüme severim seni ben ezelden

Gün doğsun varalım aşk iline tez elden

Yüce Mevlam sevmem için yaratmış seni

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mevla’m Diriltmeye De Elbet Kadirdir

Dertlerin içinde dertler yakar bedenim

İnan beni ben seni canımdan fazla çok severim

Belki senden fazla yaşamam senden önce giderim

Ağlama gözlerim Mevla’m dertlerine kerimdir

Bakalım gideceğin yol nasıl olacak bellimidir

Öldüren Mevla’m diriltmeye de elbet kadirdir

Gideceğin yol sanma seçilecek sana göre yoldur

Gideceğin yer dünyada yaşadığın şekilde gideceğin yoldur

Yaratan Rabbim merhametli olan kuluna merhametlidir          

Yaşadığın yaşattığın ne ise yaşayacağın ahrette bellidir

Bu dünyada kuduran varsa gideceği yer cehennemdir bellidir

Öldüren Mevla’m diriltmeye de elbet kadirdir

Aç bu dünyada aklın ile iki kulağını gözünü

Dinle Yüce Allah'ın nurdan sözünü

Nurdan Kıbleye Rahman çevir yüzünü

Kurtar kendini benlikle kibir kirinden

Yaşarsın hayatı sen inan en güzelinden

Öldüren Mevla’m diriltmeye de elbet kadirdir

Kul Mehmet’im bu âlem de nefsin için kimseyle olma küs

Çok kızma insanlara cahildir anlamaz söz

Merhametli olursan Rahmandan alırsın Rahmet payı

Ahreti unutup ta sen fazla sevme yalan dünyayı

Bakalım gideceğin yol nasıl olacak belli midir

Öldüren Mevla’m diriltmeye de elbet kadirdir

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kaldık ta Alevde Yandık.

Dünya işine bir daldık

Ahreti unuttuk kaldık

Mezarda sap gibi kaldık

Kaldık ta alevde yandık

Allah’a değiliz teslim

Bozulmuş sanki neslim

Ah uslanmaz nefsim

Kaldık ta alevde yandık

Dünya kör etti gözümüzü

Unuttuk imanlı özümüzü

Yalanla doldurduk sözümüzü

Kaldık ta alevde yandık

Dünya bitmez sandık

Zevkine daldık kaldık

İman yoluna çıkmadık

Kaldıkta alevde yandık

Kazandığımız bizim sandık

Dağıtmadık biz yanıldık

Gitmeden ahirete

Sevap yollamadık

Kaldık ta alevde yandık

Gençlik kuvvet bitmez sandık

Gaflete nasıl  biz ağız üstü daldık

Son süratle nefrete sarıldık

Kaldık ta alevde yandık

Her şey bizim olsun dedik

İnsanlar kazanmasın dedik

Ayakaltına sabun yerleştirdik

Kaldık ta alevde yandık

Gül Resul Kardeşsiniz dedi

Helal var iken haramı kedimi yedi

Güzellikler bilmem nasıl gitti

Kaldık ta alevde yandık

Çağdaşlık adına

Medeniyet adına

 Çıktık nefretin tahtına

Kaldık ta alevde yandık

Nefreti dost ettik

O anda biz bittik

Gülmeden öldük gittik

Kaldık ta alevde yandık

Kul Mehmet’im sen söyle

Her şey gitmez böyle

Güzellik iman gücüyle

İmanla güleriz ziyadesiyle

Nefret yok olur iman kuvvetiyle

İman ile ölünce cümlemiz

Cennette güleriz hepimiz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Lazım Değil Para Varsa Dayı.

Ağlarsa suç bulma gözünden

Doğruluğu ayırma özünden

Kötü söz çıkarsa dilinden

Diline biber sürt acı yesin acı söylemesin

Gözüne de suç bulma gözdür ağlasın

Bırak ağladığı kadar ağlasın

Yüreğinde biriken acılar silinsin

Merhametle güzellikler bilinsin

Eğri giden yolun çukur başına

Doldur çukuru gitse zoruna

Ayağın takılsa yolun taşına

At taşı yoldan dışarı bakma yapısına

Hayat gitmese de hoşuna

Hoşuna gitmesini sağla

Ya da ağlayan yüreğini ateşle dağla

Ya da otur kendin ağla

Hesabını için yap hesabı

Nimet için ayırdığın payı

Para dediğin üç beş sayı

Lazım değil para varsa dayı

Beklemezsin maaş için ayı

Çekersin her gün halayı

Dön beğen yan beğen

Herkes sana der yeğen

Önünde hazır kurulu leğen

Gir eğlen çık eğlen

Ağada sen paşada sen

Kazandığın sana yetsin

Artan iyiliğe gitsin

Paran biterse bitsin

Kazanırsın üzülme gitsin

Zaten sen gönlü zengin

Bulunmaz alemde dengin

Herkes ne yola giderse gitsin

Mezara girecek hesap verecek bilsin

Kul Mehmet sende çok yazdın bunlar yetsin

Kalemi yerine bırak gitsin

Bu şiirde burada bitsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hasreti vuslat ile buluşturan yollar…

   Yollar sizler ne güzelsiniz! Hayalleri olanlar için, hayallerine kavuşmak için onlara yol olan sizler ne kutlusunuz, sevinçle türkü olursunuz insanlara, nota nota gönlünde sevgi olanları kucaklayan yollar…

   Yarınlara umutla bakanları yarınlara kavuşturan, içinde renkli renkli düşleri yüreğinde saklayarak görmek isteyene gösteren, gülümseyen yollar… Dağlar sıralanmış sağına soluna gönüllerdeki sevinç gibi, telli telli turnaların üzerinde uçtuğu, nazlı yâre selam götüren yollar. Seven yürekleri kavuşturan, bazen kavuşturmadan gönülden birliği ,gülüşü ile gurbette seher yelinde esen rüzgârla buluşturan yollar.

   Hayallerine güvenen yüreğinde sımsıcak saklayan dost, sevgisine güvenerek yola çıkana bir anlık mesafe olan, yarını bekleyenlere koşması için yürek olan, ağlayanların gözlerindeki yaşları vuslat ile silen yollar. Sahte gülüşleri yüreğinde üstümde barındırmayan, üzerinden dışarı atarak yok eden, üzerinde yürüyenlerin yüreğini okuyan, sevgiyi yok edenleri görünce, sevgiyi yok etmek için sevgisizlerle mücadele etmesi için sevgi dolu insanları üzerinde taşıyan sensin yollar.

   Seni anlatmak yüreklere sığdırtmak istesem de sığdıramam, anlatamam, seni sözlere hecelere sığdıramam ki, seni ancak yüreğinde sevgi taşıyanlar anlar ve sana gülümseyerek bakar ve üzerinde yürür, bir ömür boyu değil kıyamete kadar dimdik duran, yolların eğri virajlıda olsa dimdik duransın yollar. Yönün her zaman sevgiye açık, nefret kine kapalı, sessizliğinle huzuru duymak isteyenleri dinlendiren, hasretle ayrı kalanları vuslat ile güldürensin ey yollar. Gülüşünle yolunda yürüyenleri istediği güzelliklere ulaştıran, kalbinde güzellikleri saklayanları saklayan, sevdiğine söylemek isteyenleri gönül dağında buluşturan, birbirlerine sardıransın gülüşünle ey yollar. O nefreti ile kaşların çatık nefreti ile burnundan soluyanı bilen, öyle İstemeye istemeye üstünde gezinen oturanı hiç sevmeyen, göz göze gelmemek için, yüreğinde sevgi taşıyanları taşıyarak o nefreti yok edenlerle beraber olansın yollar…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gülen Yüzünle...

Ah gönlüm insanlar insanları sevseydin gül gibi

Karşılaştıklarında konsaydı gönüllerine bülbül gibi

Gönüllerde muhabbet bülbülüyle açsaydı güller

Bin bir pişmanlıkla kalkmak isterdi güç kuvvetle

Pür dikkat dinlemek hayran kalmak için insanlara

 O mezarda yatanlar sonsuz âlemi bekleyenler

Gülen yüzünle cemalinle her daim gülümse

Hayran kalsın bülbül ile gül gülüşüne

Açmak için senden koku alsın güller

Sesine ses olmak için ötsün cümle bülbüller

Her gülüşünle bir gül ver gülümse

Kâinat gülüşünle dönsün gülüşün kâinata dönsün

Aşkın vadisinde gez doyasıya gülen gönlünle

Gül cemalin görsün insanlar gülsünler doyasıya

Varsın aşk yolunda deli desinler gülüşüne

Aşktan anlamaz gönlü gülmez anlamaz aşktan yürüyüşüne

Sevgiliye visal yolunda sen yol al yol almayanlar utansın

Sevgiliye aşk yolunda yürümeyenler rezil rüsva içinde olandır

Kul Mehmet’im bu gönül aşk ile sevmekten usanmaz

Aşk ile olmayan bu dünyada asla mutluluğu bulamaz

İster mecnun ol ister kerem çık yola yollar aşınmaz

Aşk ile oku gönülleri kâinatı bundan iyi mektep olmaz

İster Leyla ister Aslının sınıfında kal gönüller solmaz

Gönlünde aşk sevgi olmayanlarda inan ki adam olmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bitmeden Seni Bekliyorum.

şimdi şiirlerime sarılsam

yine sen kokacaksın

bu akşamın karanlığında

ben hiç şiirlerimi sensiz yazmadım

ama sen şiirlerimi bensiz okudun

bensiz geçen akşamların karanlığında

elden ne gelir

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

akşam sen kokuyor

sabah sen kokuyor

içtiğim demli çaylar sen kokuyor

alamıyorum kendimi

senden

o bana bakan gözlerinden

masamda her zaman iki bardak

iki tabak

sen olmasan da

hayalinle içiyorum çayımı

senin hayalinle

iki lokma yemek yiyebiliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ah gökyüzünde uçan kuşlar

hiç mi o yarime rastlamadığınız

gözlerindeki ışıltıyı

alıp hiç mi taşıyarak bana getirmediniz

yıllardır başım gökyüzünde

izlerim sizi

fırlatsam atsam bu yüreğimi

yine sen diye konuşacak

atamıyorum

saklıyorum senin için

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

avuçlarımın arasında

bir tel saçın

sen kokuyor

yüreğimi ısıtıyor

bana beni veriyor

pişman değilim

seni sevdiğime

arkamı her döndüğümde

 gülümseyen siluetin

ve yaman ayrılık

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

belki zaman sana sevmeyi unutmuştur

beni unutmuştur

özlemeyi

hasret ile yol beklemeyi

ah o zamanki geçmek bilmeyen

yüreğimi parçalayan

sensiz iken yanımda dahi çalışan durmayan

rüzgâr yasak aşkların

şarkılarını mırıldanırken kulağıma

hala o tatlı gülümseyen sesin kulaklarımda

giderken yolun sonuna ömrüm

ben sana gülümsemeden gideceğim tek başıma

o boşluktaki sensiz mezara

ama orada seni bekleyeceğim

çünkü ben beni sende yitirdim

yüreğim hala seni arıyor

ve aramaya devam edecek

ben yüreğimi sende bıraktım

ve onunla seni bulması için helalleştim

gözüm arkada kalmayacak biliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ve bekleyeceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet