Sabırla

Ne inlersin ey kul sanırsın çaresiz yaran mı var

Çaresiz derman için tabip olan yüce Rahman’ın var

Sanma bu yaşadığın dünya sana olur her gün dar

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

Kamil olan kul imtihan dünyasında olduğun bilir

Çile dert içinde olsa bile yüce Rahman ile olur yürür

Vahdet için yürür nefis şeytanı yola çıkarken öldürür

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

Kamil kul gönül içinde cennet mekân var bilirler

Cennet mekân gönlü kırmaz cennet kapısı görürler

Kendi gönlü kırılsa da gönül kırmaz hep af ederler

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

Can mal kalmaz bu dünyada bunu bilmek gerek

Dünya hayatının sonunda ölümle var hazırlık gerek

Arayıp hak olan iman yolunu bulmalı nura erek

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

İmandır teslimiyettir Rahman’a her işin başı

Gururla kâmil kul iman denilen nurdan tacı taşı

Bazen bu yolda aksa da aldırma gözden gözyaşı

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

Kul Mehmet’im çıplak geldik bir arşın bez ile gideriz

Biz bizi sevmeyenleri de candan öte gönülden severiz

Vatan hainleri olursa onları sevmez uçuruma iteriz

Sabırla sıkıntının sonunda şifanın nur cenneti var

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aşkı bilenler halden bilir

Aşkı bilenler halden bilir ben hayranıyım

Aşkı bilmeze halden bilmeze kim ne desin

Aşkı sürme diye ben çektim bu gözlerime

Aşkı sürmeyle dedim yar bu gönlümü sevsin

Gönül aşk için sevmek için bilenler bilir

Gönül kapım açık aşk ile yar gelsin girsin

Yar gel gir bu gönlüme tapusu da senindir

Ben zaten her zaman yar ileyim bunu bilsin

Öpsem yar yanağından bal diye ben bilirim

Gönlüm yar aşkı ile yansın her zaman pişsin

Şikâyet etmem nazlı yârin her cefasından

İsterim o nazlı yar aşkı gönlüme eksin

Aşkta ah ayrılık var cefası ben bilirim

Nazlı yar gülsünde o cefayı gönle diksin

Derler aşta vuslat nur ahirette olurmuş

Ahiret bir karış yol yar kefenimiz biçsin

Kul Mehmet’im aşk ile herkesle ben dost oldum

Aşkın içinde nefret kin ayrılsın da gitsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aradım Yolun Kaybettim

Aşkın yüzüne güldüm sende gülersin dedim

Gece gündüz döndüm ben seni güldüremedim

Zülfüne sarıldım ah yerden yere vurdun

Aşkın güzelliğini sana sevdiremedim

Aşk ile yandım ki ben sen yanmayasın dedim

Aşkın ile yandım ben sana gösteremedim

Tuttum elinde salma dağlara sen duymadın

Attın beni dağlara dönüşü göstermedin

Naçar kalırsam beni sen unutma hiç dedim

Naçar kalmak nasılmış sana öğretemedim

Saldın beni dönülmez dağlara unuttun sen

Yıllarca düşündüm ben seni hiç çözemedim

Sabır deryasında ben boğuldum yeter dedim

Yeniden sev sen diye koştum yolun görmedim

Sevmeyen yolu bulmaz ben seni candan sevdim

Kaldım hasret bağında gül yüzün sevemedim

Aşkla sevmez aşığın halini hiç bilmezmiş

Hasretinden yandım ben sana söyleyemedim

Kul Mehmet’im uzaktan göreyim ben razıyım

Karşısında durayım beni sev demeyeyim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kulaklarımda Gönlündeki Sesini Unutana Kadar Bekleyeceğim,

Terk edip gittikten sonra bir gün beni aramanı hep bekledim, gerçi boşa bir bekleyişti lakin gönül söz dinlemiyor laftan sözden hiç anlamıyor. Yıllarca bu yalanla onu avuttum geleceksin dedim, biliyordum gelmeyeceğini ama bunu gönlüme hissettirmeden yollara çıktım gelecekmişsin gibi gönlümü avuttum, ara sıra istemedim de değil bunu da itiraf edeyim.

Sensiz tüm şarkılarımızı dinlerken gönlümü avutmak için binlerce yalan söyledim, ona veda’yı hak etmediğini, pişman olup geleceğini o kadar inandırdım ki açtığın yarayı yeniden sardı, paramparça olan parçaları yeniden birleştirdi ve sanki evet sanki sen hiç gitmemişsin gibi ve sanki o kalbim hiç paramparça olmamış gibi, hayatıma devam ettim!

Ta ki düşüp kaldığım o günü ben hatırlayana kadar, benim aptallığım nereden aklıma geldi ise sen giderken arkanda yere düşmüştüm ve sen arkana bakmadan gitmiştin ya işte o günü hatırlayınca, gönlüm isyan bayrağını çekti, zapt etmek ne mümkün! Göğsüme yattığın o yere sanki hançerler saplanıyor, oysa kendimi yalnızlığına alıştıramamış iken gönlümü alıştırmam boşunaydı ama elimden başka bir şey gelmiyordu, nasıl düzeltebilirdim sensizliği, olmayınca olmuyor dedim hiç olmazsa bir parça olsun avutayım ama olmadı.

Hayallerin kırılır yeni hayaller kurar ve devam edersin hayatına ama aşk için öyle değil, bir defa sevdi mi gönül yenisi ile yola devam edemiyor, yenisini bulup öylesine aşk ile sevmiyor bu gönül. Bu da aşkın kanunu olsa gerek! Kulaklarımda gönlündeki sesini unutana kadar bekleyeceğiz artık boş olsa da.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Nasıl Koştun ?

Ah âlemi insanlığı görsen gözünle

Senin ne işin gücün var ölümle

Yıkmazsan gönülleri ah o nefret sözünle

Davransana merhamet gönül içindir yapışsana

Merhamete bürünsen hayran olurum sana

Kıvırmasan dansöz gibi bir o yana bir bu yana

Bilmem karanlık yollara sen nasıl koştun

Yolunu şaşırmış olan ile koşma uyan kalk

İman merhamet Rahman’dan sana hak

Haydi, durma bekleme koluna tak

Sana kim söyledi nerede yazıyor insanları yak

Aç gözünü de bir gönül gözü ile etrafına bak

Kıvırmasan dansöz gibi bir o yana bir bu yana

Bilmem karanlık yollara sen nasıl koştun

Çözülmez bağları gördün işte çözülmez

Çözülmeze bağlanan kul inan hiç gülmez

Sanma yaşayan kul hep yaşar ölmez

Bu nefretin sonu sanmayın hiç bitmez

Sabır kardeşlikle insanlık kardeşlik çökmez

Kıvırmasan dansöz gibi bir o yana bir bu yana

Bilmem karanlık yollara sen nasıl koştun

Dön baksana aynaya yüzün nefretinle nasıl çirkin

Nefesin bitmiş soluksuz kalmışsın bedenin bitkin

İnsan canı umudunu almaya yok senin yetkin

Ne gezersin sen öylesine miskin miskin

Ah o kemiksiz dilin en kadar keskin

Kıvırmasan dansöz gibi bir o yana bir bu yana

Bilmem karanlık yollara sen nasıl koştun

Kul Mehmet’im sakın ola gönülleri yakma

Merhamet güzellik var iken sakın bırakma

Hak iman yolu var iken şeytan yoluna koşma

Yolda muhtaç olanı sakın yalnız bırakma

Nefis şeytanı sakın koluna sen takma

Yaptığın bir iyilikse onu da başa kalkma

Kıvırmasan dansöz gibi bir o yana bir bu yana

Bilmem karanlık yollara sen nasıl koştun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Nasıl Unutulur?

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

Koskoca şehir içinde insanlar bulunur

İnsanlarla beraber umutları korunur

İnsanlar umutları ile yola koyulur

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

İnsanlık dersen bilen varsa bulunmaz eşi

Güneş gibi doğar gönülde üçü bin beşi

Muhabbetle insanlık ne güzel yapılır söyleşi

Yoksa insanlık dolaşır nefretin leşi

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Eyle gönülleri candan et teselli

Ölüm ne zaman gelir Rahmanda tecelli

Korkma çekinme az ol eli açık ağır elli

İnsanlık belli ölüm sonumuz belli

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Can gözünü insanlık ile açtır

Nefret şeytanı kaçtırt arkasına baktır

Merhametin yolunu açtır

İmanla merhameti âlemi donat

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Kul Mehmet’im yol yokuşsa düzü arama

Yol düz ise yokuşu da arama

Hangisi çıkarsa karşına yürü derman ara yarana

Zorda kalırsan yol yok deme yürümek için Rahmana

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Düşünen Var Mı ?

Neye göre kime göre yaşıyoruz biz

Neye göre kime göre atıyor bu nabız

Neye göre kime göre bu hayatta muhatabız

Düşünen soran var mı acaba niçin dünyadayız

Hayat sanki boş bir dünya babamızın

İstediğini yap ömür bitmez sanki ansızın

Hayat bu nasıl yaşanılır aldırmaksızın

Düşünen var mı acaba niçin insanız

Attığımız adım kime göre

Aldığımız nefes biter kime göre

Bu hayat yaşanır neye göre

Düşünen var mı ölümde sonra ki hayat neye göre

Kul neye göre dünyaya gönderildi bellidir Kur’an da hem de net

Kur’an iman sünnete beraber yaşa nefis şeytan önüne çek set

Dünya malına güvenme elinden alınır gönül’e de katma haset

Canlı bedene de güvenme alınır geride kalır ceset

Ölümden sonra hesap ile sonsuz hayat var unutma

Bunu düşün Allah’a teslim ol kul merhamet de nefreti katma

Kul Mehmet’im Rahmanın istediği az gayret

İmtihan dünyasında iman et az ne olur sabret

Sabır etmez iman etmez isen yıkar bizi nefret

Kolay kazanılmıyor ki Nurdan o cennet

Nur Muhammet peşinden git odur âlemlere Rahmet

Devam et yoluna sana verilir bulursun basiret

Ne olur sonunu düşün iman ile yaşa hüsranla başlamasın ahiret

Mehmet Aluç Kul Mehmet