Gel Ey Yar Bana Eş Dost Kardeş Olmayı Anlat

Gel ey sevgili bana yar olmayı anlat

Yar olup koynunda yatmayı anlat

Yar ol bana ömrümü aydınlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Besmele ile başlamayı anlat

Nur Kur’an ile Nur sünnet ile yaşamayı anlat

Ayaklarımı din üzerine aşk ile sabitlemeyi anlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Besmelenin bereketini gönlüme yazmak için

Verilen nimetlere şükür etmek için

Ağlayanların gözlerindeki yaşları silmek için

Gel bana vicdanı anlat yar

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Gel ey yar bana eş olmayı dost olmayı kardeş olmayı anlat

Omuz omuza dertler anında omuz vermeyi anlat

İlk akan kanın feryadın âlemi saran sancısını anlat

Bana karanlık bakışları nurdan bakışları anlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Yol ol bana yollu anlat, yol olmayı anlat.

Bereket Rahmet ol yar at gönlünden gönlüme halat

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Vatan toprağını imanımızla göğsümüzle kaplarız

Ülkemi yıkmaya çalışan zalim avcılar

Yola çıkarken Mehmetçik sizde başladı sancılar

Hani nerede size söz söylemeyen ülkemdeki aydınlar

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Vatan toprağını imanımız göğsümüzle kaplar

Mehmetçik ile milletim kinini göğsüne saplar

Yıkılır bir bir güvendiğin şerden dağlar

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Nefretinle ortalıkta gezsen hayat yok sana adalete ayağın takılır

Ülkemi yıkmak için ihanetinle tuzaklar kursan yıkılır

Bir ömür nefretinle dursan durduğun yollar anında yıkılır

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Göğsümüzdeki imanı bilmeden çıktın yola ezbere

Kendi nefretinle iman karşısında düştün leş çukuruna yere

Sana bu vatan yar olmaz vermeyiz dedik dinlemedin bin kere

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Bil ki nefret ile gezilmez leş olan bedenle

Gezersen varırsan ülkeme gezersin sendeleyerek özenle

Nefretini yok et ol adam yıkılacaksın gelsen de topla tüfekle trenle

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Gönlümüzdeki iman tevhidin simgesi

Vatanım değil ki yolgeçenin hanı beşiği

Nefretle gelirsen gömeriz seni leş yolların eşiğine

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Ecdadımın kanı vatanımın her karışında taşında

Yattığı yerde haykırır ibretle yattığı yerde her taşın altında

Sanma senin savaşın piyonsun değil bu senin bu savaşın

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Kul Mehmet’im üstat ne güzel demiş:

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!

Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.

Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,

Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.

Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,

'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.

Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

Doğacaktır sana va'dettigi günler Hakk’ın...

Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Dünya sustu üstadım susmadı susmak yaraşmaz Müslüman’a

Müslüman çıkar için hiçbir uymaz zamana

O adalet için uyar Nurdan Kur’an’a

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrula

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Senden Aldık Gözün Kalmasın Arkanda Nöbeti

Vatan için zaferler uğruna koşarken vatan evladı

Canıma can Mehmetçik ile Polisim milletim

Vatan için attığın naraların şahadetin için olsun kefen

Ölmeyen kalbinle yaşarken gönlümüzde cennet alnından öperken

Titrer naranla şehit bedeninle, korkak zalim vatanımda kan dökerken

Sonu hüsran zalim ülkemi bölmeye çalışanın, cehennem çukurudur akıbeti

Sen cennete koşarken şehidim boğar naran zalimi,

 Senden aldık gözün kalmasın arkanda nöbeti

Dağlar dile gelse anlatsa yüreğindeki merhameti imanı

Bir kalemde düşmanı silen dik duruşunu vatan sevgini

Kalbini kin ile besleyeni ezişin dillere destan limanı

Alnındaki nur secden parıldar şaşar zalim nedir bu anlamaz zalim

Karanlık gönlü nura alışık değil , hepsi eğilirken önünde ölüme ediyor talim

Sonu hüsran zalim ülkemi bölmeye çalışanın cehennem çukurudur akıbeti

Sen cennete koşarken şehidim boğar naran zalimi,

 Senden aldık gözün kalmasın arkanda nöbeti

Nefreti ile dünya zalimi olmaya koşan, sana koşmak haramdır

Dünyaya hâkim olmaz zulüm, vatan evladının nefesi yoluna durandır

Gönlünde adalet ile koşan vatan evladı haykırır, dünyaya lazımdır adalet

Kırk gün yüreğinde çıkmaz vatan evladının titreyen adaletli sesi, sende var cehalet

Koştuğun yollar rezaletinle dolu şeytana oluyorsun sen alet

Sonu hüsran zalim ülkemi bölmeye çalışanın, cehennem çukurudur akıbeti

Sen cennete koşarken şehidim boğar naran zalimi,

Senden aldık gözün kalmasın arkanda nöbeti

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Fikirsizler

Kendini insan sanan insan olmayan fikirsizler varmış, fikirsiz'likleri ile ülkeyi yıkan zalimlerden olmak için can atarmış, bu fikir'sizler…

Kendi fikri çöl gibi olan fikir'sizler, kendi fikrini çiçek açan gül sanırmış, kendi fikirsizliği ile batarken, ülkeyi batırmaya çalışanlar varmış.

Kendisi sesleri gibi, kargaları bülbül sanan adamlar varmış, sesleri ile gülün başında öterken solduranlar varmış…

Kendilerini değerli gül sanan fikirsizler kendilerini su ile beslerken, gülün dibine benzin dökerken su döktüğünü sananlar varmış!

Ömrü kara hazan ve kara hüsranla geçerken farkına varmayan fikirsizler, bahar ayını yaşıyorum diye sananlar varmış.

Kapıları şerre açan fikirsizler, güzelliğe açtığını sanan fikirsizlerin ağladığı ve hüsran il yok olduğunu bilemeyen fikirsizler ordusu varmış.

Fikirsiz hançeri sinesine saplar iken, kendisine de saplandığını görmeyen fikirsizler ordusu varmış, AYRICA kendilerinden haberleri olmayan fikirsizler varmış.

Ayağı kendi pisliğine takılarak düşen fikirsizler varmış, onun pisliğe değil gül bahçesine düştüğünü sanan fikirsizler ordusu varmış!

Yolları pislik ile döşeyen fikirsizler varmış, onun pislik döşediğini değil suladığını sanan fikirsizler ordusu varmış.!

Sönmüş fikirsizlik ile ısınmaya çalışanlar kendilerini yaktığını görmez iken, onları görenler ışığı ile karanlığı aydınlattıklarını sanan fikirsizler varmış!

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Kul İman Etmeyi Bile

Kul iman etmeyi bile

Nefis şeytanı defedebile

İman ile hayatta güle

İman eden Melekler ile güle

Yeryüzü denen küre

Kula verildi belli süre

İnşallah iman ile gide

İman eden Melekler ile güle

İmandır hayata ömre formül

Dertlere sabırla ede tahammül

Kula iman ile gerek tekâmül

İman eden Melekler ile güle

İman ile biter kuşkular

İman ile başlar coşkular

İmanla başlar doğrular

İman eden Melekler ile güle

İman ile kolay olur dünya işin

Cümle insanlar din kardeşin

İman ile olsun dünya da dirilişin

İman eden Melekler ile güle

İman ile dualar semaya yükselirken

İman ile ol nefis şeytan gönülleri delerken

Hayat yolunda iman ile gül ölüme giderken

İman eden Melekler ile güle

İman ile ol ey kul sonra deme yanılmışım

Eyvah nefis şeytana deme kapılmışım

Zor günümde Yüce Allah’a iman ile deme koşmamışım

İman eden Melekler ile güle

İmansız olan olmaz medeni

İman ile olan olur hakiki medeni

İman mutlulukla sarar bedeni

İman eden Melekler ile güle

Haydi, iman ile nefis şeytanı kovalım

Zalim olana iman ile koşarak çatalım

İman ile merhametin kapısını açalım

İman eden Melekler ile güle

Kul Mehmet’im uymayalım nefsimize

İman ile mutluluk gelsin cümlemize

Salih amel iman ile girelim cennetimize

İman eden Melekler ile güle

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Tekâmül: Olgunluk

Tahammül: Dayanma

Herkes Sağ İken İmanı İle Çıka Yola

Deli gönül neden böyle ağlarsın

Yar yitirdin giden için yüreğin dağlarsın

Neden melül melül arkasında bağlarsın

Elden ne gelir gezme avare avare

Bırak üç gün sonra geçer başın ağrısı

Bak ezan ile duyuluyor Rahman’ın çağrısı

Var terk etmeyene secde ile koy başı

Elden ne gelir gezme avare avare

Dağlarıma kar yağdı derdin bakarsın

Rahmana yaklaştın eridi dağların karı şaşarsın

Artık ölümsüz olana kavuştun coşarsın

Elden ne gelir gezme avare avare

Aradığını buldun cümle gönül içinde

Arayan bulmaz deme acep niçin de

Kâinat beyanını görmeyene ne gerek

Bağırarak beş vakitte duymayana dayak gerek

Sela verilirken nur Resul sana güle

Geride kalanlar gülümseyerek desin güle güle

Mezarın başında imanın kokusu ile bülbüller öte

Sorguda sıra gelince amale yüzün nurla güle

Kul Mehmet’im ecel gelmeden cümlesi bula

Herkes sağ iken imanı ile çıka yola

Cümle kâinat iman edenlerle taşa dola

Cümle canlar cennet bağında gezsin kol kola

Mehmet Aluç (Kul Mehmet) 

Bir Sen Duymadın

Bir candan gülümsemedin

Bir buse ver dedim vermedin

Cümle âlem içimdeki aşk feryadı ile uyandı

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Aşk ile canımı verdim gönlüne

Sen ret ettin gittin körü körüne

İnsan zulüm eder mi canını sevenine

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Şafak söker yüreğim sökülür

Gözlerimde aşkımla yaşlar dökülür

Söylesene zalim aşk ne ile ölçülür

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Bir geceler aşkımı dile getirdi

Bir ben aşkımızı dile getirdim

Feryat ederek ömrümü bitirdim

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Haklısın gülsüz diken olmaz dersin

Gönlünde bir çiçek açmaz dikenim dersin

Gül yüzüne hasret kaldım yüzün göstermezsin

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Sayende gam geldi gönlüme misafir oldu

Ayrılık vuslatı yok eder yüreğim yandı kül oldu

Kul Mehmet'im sevilmedin zulüm ile ömrüm soldu

Bir sen duymadın bütün âlem duydu aşkımı

Bütün âlem uyandı bir sen uyanmadın zalim

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)