İnsan Ve İnsan

Işıkları Kapat

İnsan bir dil ve ses

Akıl ile bir gür ses

Gönülde bir nefes

Bazen nefessiz bir nefes

Özlemlerin içinde bazen gezen bir gölge

Bazen özlemlerin içinde bir vuslat

Bazen çıplak dolaşan bir serseri

Çoğu zaman vurdum  duymaz

Sıkıntı ve dertlerin içinde bir abdal

Açlık içinde kalanlara bir parça umut

Yolcusuz yolların yolcusu

Karanlık yolların sönmez ışığı

Bazen yola çıkmadan donup kalan

Yolcusuz yolların yolcusu olmayan

Yalnız yaşamayan bir dünya

Bazen yalnız yaşayan bir felaket

Yalnız mezara giren orada kalan

Rüyalara yelken açan

Rüyalardaki yelkenle varmaya çalışanları yolda çıkaran

Bazen ayrılık şafaktaki geleceğe yürümek

Bazen ışık derken karanlığa varmak

Yürümeden anlaşılmayan

Anlaşılması için varlığını ortaya koyması gereken

Bir pınar gibi berrak akan

Bazen çamurlu karışık pınar gibi akmayan

Sessizliği ile hazine

Çığlığı sesi ile paslı teneke

Hasat mevsimi için tohum

Hasatsızlık için kara çalı

Mevsimlere gülümseme eken

Her mevsime kar olup yakan üşüten

Karanlığa yüreğindeki ateşi yakan

Yürekte yanan ateşleri söndüren

Kör olmadan kör gözle bakan

Bazen bir anı  olup unutulan

Bazen yarın olup bir ömür boyu izinde yürünen

Anı olmayı seçen

İz olmak için gece gündüz iyilik inşası için yürüyen

İyilik inşasını yıkan kana bürüyen

Bazen ilk bakışta nefreti anlaşılan

Bazen son anda sevgi dolu olduğu bilinen

Nokta nokta yürüyüşü ile gönüllere yürüyen

Gönüllerde yarınları yazan

Gönüllerdeki yarınları bozan

Mezar kazan

Saraylar kuran

Yalnızlığa türkü olan

Dertlerin içinde yürüyen

Hıçkırıkları dinleyen

Gözyaşlarını silen

Bazen bunları hiç bilmeyen

Salaklığa yatarak çıkarı için gizlice yol alan

Yakan yıkan

Dik sarp kayalara çıkarak sevgi tohumları eken

Sahte sevgi kanatları ile sevgiyi kanatan

Bazen sevgi denizi de yüzerek huzurunu takip eden

Bazen denizi kirleterek sevgiyi kirleten densizler

Saymakla bitmeyen güzelliği taşıyan insan

Saymakla bitmeyen kötülüğü taşıyan insan

İnsan kendi içinde güzel insan

İnsan kendi içinde nefreti ile dolaşan insan

İnsan

Ve insan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İsterdim Desin Gitme Yanımda Kal

Haydi, seni seviyorum desene

Evlenelim seninle bu sene

Her gün bakayım o gülüşüne

Evet de bana haydi ceylan gözlüm

Yeni aşk gibi yüreğimde essene

Ayrılık kapısına dikkat etsene

Seviyorum seni diye haydi gelsene

Evet de bana haydi ceylan gözlüm

Seni bekledim ben yedi sene

Haydi, biraz bana gülümsesene

Uzak kaçarak yanımda gitmesene

Evet de bana haydi ceylan gözlüm

Bırak artık yaşadığın kuşkuyu

İçine düşeceğindir o kör kuyu

Bırak artık ne olur kuşkulu huyu

Evet de bana haydi ceylan gözlüm

Ya sev ya da bitsin bu oyun

Düğünümüzde keseceğim üç koyun

Yüreğindeki kuşkuyu bırak artık soyun

Evet de bana haydi ceylan gözlüm

Kul Mehmet’im sevdim oldum abdal

Kırıldı gönlümdeki cümle dal

Var artık kendi başka diyarlara sal

Evet demedi bana ceylan gözlüm

İsterdim desin gitme yanımda kal

Evet demedi bana ceylan gözlüm

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Serseri Bir Sloganla Yaşamaktan

Vurun bu arsız gönlümü artık

Gidiyor serseri aşkların diyarına

Sevmeyecek hiç kimseyi biliyorum

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Bu yürekle yaşayamam yırtık yırtık

Aramayın artık bu yüreğimde mantık

Serseri diyarlarda aşksız diyarda çamurla battım

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Ölüyorum yavaş yavaş tutun beni

Uzatın aşk diyarına usul usul

Örtün üstüme ölü toprağı

Mesul değilim bu aşksız hayatı yaşamaktan

Vurun bu arsız gönlüme artık pranga dedim artık

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Ar etmeyin vurun artık

Bakmayın akan gözyaşlarıma

Bakın bana koşmayan yarınlarıma

Bahanelerim ile gömün beni artık

Zavallı aklıma gönlümü ister yakın artık

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Dilsiz dillerimi bir dinleseniz

Ağlarsınız feryat ile gece gündüz

Hicran ateşiyle yaktım bu gönlümü

Alev alev yanıyor gezindiğim onca kaldırım

Bitirin beni yetsin bunca keder

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hasret Denizinde

Aramıza ayrılık köprüsünü kuralı on yıl oldu

Bizimle aynı yaşta olanların çocukları oldu

Bizden başka herkes mutluluğu aradı buldu

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Bir nefeslik cana bir parça mutluluk yetmez miydi?

Bir az gülümseseydik bu ayrılığımız bitmez miydi?

İki lokma aş ile bu karnımız gülümseyerek doymaz mıydı?

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Açtıkça açtık aramızdaki hasretlik rüzgarıyla arayı

İkimizde çok istedik bulduk elimizin kiri parayı

Bom boş kaldı işte gönlümüzün sarayı

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Gönlümüzde açtık onarılmaz onca yarayı

Kazandığımız para sarmaz bu sancılı yarayı

Sen ayrı ben ayrı şimdi yıkılır gönlümüzün sarayı

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Sağlıklı düşünerek vermedik sağlıklı karar

Şimdi yaşadığımız her an nefes bize zarar

Şimdi söyle bu paramparça gönlümüzü kim sarar

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Ömrüm viran oldu sen yoksun sefillik yakıştı bu cana

Kul Mehmet’im sen şimdi hasretlik İle var viran hana

Düştüğüm yollarda tüm diller kınadı serseri dediler bana

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gideceğim

Sen yüreğimdeki acıyı hissetmeden

Kaprislerinle sen saklambaç oynarken

Özlemlerini tek tek uçuruma atarken

Sana yaranmanın sancısını yaşamadan

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Seni terk ettiğimi sen bile bilmeyeceksin

Yüreğimdeki bıçak yarasının izini görmeyeceksin

Sokaklar sensiz olduktan sonra

Sahildeki martılar uçmadıktan sonra

Beklenilen gelmedikten sonra

Burada kalmanın ne anlamı var

Afetler kol gezerken bedenimde

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gözlerinde akan pişmanlık gözyaşları içinde bana döneceksin…

Bir düşünsen bir çağırsan beni o an koşarak yanındayım desem de, senin beni çağıracağın falan yok! Masmavi deniz gözlerinde içinde yüzerek gönlüne akmak istesem de sen buna izin vereceğin yok! Ben o gözlerinin içinde kaldım, çıkmam ne mümkün, kayboldum… Gönlünde bir gölge gibi yaşıyorum gizli gizli.

Sen beni fark etmesen de ben beni sana hatırlatmak istedikçe unutmaya çalışan sen gönlünde hala çırpınarak sana olan sevgimi hatırlatmanın sancısını yaşarken sen hala vurdum duymazlığınla beni ne hissediyor nede düşünüyorsun.

Sen bilmesen de olur masmavi deniz gözlerinde gezindiğimi bilmen, ben biliyorum ya buda bana zaten yeter… Umutlarımın tarlasında seninleyim sen bilmesen de. Benim sana ait olmadığını hep düşündüğünde ben hala içinde sana layık olacak çırpınışımın denizinde boğulmadan yaşıyorum. Hatanı anlamanı sabırsızlıkla bekliyorum. Benimle birlikte nefes almanın tadına varacağın o anda gözlerinde akan pişmanlık gözyaşları içinde bana döneceksin…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-