14 Ağustos 2016 Pazar

Kararını Kuluna Vermiş


 

Gönülde vardır bir kapı
Arama bulamazsın yoktur kapının sapı
Böyledir bu kapı
Mevla böyle inşa etmiş böyledir yapı
Kulu kendisi içeriden açsın demiş
Kapalı kalsın dememiş
Kulu gönül kapısını kendi açsın
Sevabına erişsin istemiş
Müdahale edilsin istememiş
Kulun düşünmüş
Kararını kulu versin istemiş
Hayatta böyle değil midir?
Bilmez hiç kimse insan olmayan edepsizdir
Açmaya çalışır
Yüklenmeye çalışır kırmaya çalışır
Böyle olmaz
Bak gönül dostlarımıza
Bak Yunus Emre me
Mevlana’ma
Karaca oğlana
Kör oğluna
Battal Gazime
Fatih Sultan Mehmet’imize
Nasıl gönüllere girmiş
İçinde yer edinmiş
Gönül sarayında kendini görmüş
Severken sevilen olmuş
Gülmüş güldürmüş
Bu nasıl insan değiştirdi zamanı
Oldu zamane
Kimisi der sana ne
Bana ne
Kime ne
Nedir gönüllerdeki bu acı
O yiğitler ki gönüllerinde vardı acı
Göstermezdi kızgın sacı
Herkese derdi bacı
Acıyı alır neşeyle karıştırır verirdi kalmazdı acı
İnsanlardı baş tacı
Açsana gönül kapını nedir bu acı
Açılmaz neden
İçeriden açılan aç odur gülümseten
Eririz her gün kar gibi
Üşürüz donmuş kar yağar gibi
İnsan rüyasında mı güler
Rüya bir saniye
Ömür bir saniye gülmek nerede
Bekle ki insanlar yanına gel
Sen git yanına versene el
Az gül essin gülümsetsin gönüldeki tatlı yel
Herkes benim gibi değil kel
Üşütmez korkma yel
Kelede gel de essin yel
O en önce hisseder
Unutmak gelmez elden
Unutmakla gülmez insan nedir bu neden
Kimden
 Kimdir gönülleredoğru giden
Rüyalarda hatırlamak değil hatırlamak
Gülmek kapıyı açmaktır var olmak
Cana can olmak
Can için yaşamak yaşatmak
Koşmak varmak
Varanlardan olmak
Hasret nedir
Bir numara
Vuslat nerede sıfır numara
Yok, kim araya bula
Rahat varken otura
Gönülleri kim sora
Varlıklıyım ya az biraz
Kapalı kalsın gönül kapısı biraz
Hani alakamız
Nefsimize
Arzularımız için mi?
Istırap yakıyor kor alev
Az biraz sev
Sen değilsin ki dev
İnsansın insan az sev
Gören hani gören
Gördüğünü görüneni gören
Gördüğünü hisseden
Hisseden hissettiren gönülden seven
Yedimi hepsini yedi düvel
Yok, mu gel gel diyen
Gülümseyen gülümseten
Yok, mu nefretten kaçan
Onu yanına almayan
Yüzüne dahi bakmadan kovan
Yol alan
Gönüllere koşan
Onlarımı da yedi yedi düvel o an
Aşk denilen sevgidir
Değil ki bir örgüden şiş
Sok çıkar gönüle parçala kanat ara ara
Elbet düşersin soluksuz dara
Yüzün olmuş bak kara
Açma yara
Kolar açıp sara
Koş sen yâre
Her kes mi kızgın
Turşuluk olmuş yanılgın
Hani insanlığın
Sattın mı bir avuç turşuya
Şimdi kalırsın bakarsın ağlaya ağlaya
Silmişsin herkesi gönlünde
Kim sana derman suna
Kim yüzüne baka
Kim yok etrafında boşa bakınma
Boşuna da sen yırtınma
Kul Mehmet’im yeter yazma
İçimiz geçti mezarımızı kazma
Umutsuzda kalma
Böyle derinden yazma
Kimsesizde kalma
Yalnız yola çıkma
Var canların yanına cansız da kalma


Mehmet Aluç © Kul Mehmet
Yorum Gönder

Yayınlarım

Otuz Ağustosu Biz Tarihe Böyle Yazdık

  Otuz Ağustosu Biz Tarihe Böyle Yazdık Zaferleri şanla biz tarihe böyle yazdık Silah yoktu bu elde o alnı karışladık İman toka...